#15 GNAW THEIR TONGUES

Gnaw Their Tongues

“Het hedendaagse Sodom & Gommora binnen gehoorsafstand.”

Het is even doorbijten met Gnaw Their Tongues. Maar bij meerdere beluistering verandert de morbide heksenketel in een bloedstollende seance van zwaar aangezette gitaarmuren, angstschreeuwkoren en bloedzuigende slagwerkvertragers. Het geluid van Gnaw Their Tongues wordt gekenmerkt door een symbiose van drone-metal (SunnO))), industrial (Skinny Puppy) en dark-ritual (Lustmord).

He Blasphemed The God Of Heaven

Hoe belangrijk is Gnaw Their Tongues in jouw leven?

Behoorlijk belangrijk. Ik ben er alleen niet “fanatic” in. Een biertje drinken met vrienden of gewoon niets doen is ook heerlijk. Maar er zijn zeker weken dat ik iedere minuut achter de computer zit en geluiden produceer, verzamel en bewerk. Dan is er spontaan ruimte in mijn hoofd om te creëren en diep in die “shit” te duiken. Vroeger was muziek voor mij een heel subtiele manier van uiten. Verder was ik teruggetrokken, onbenaderbaar en begrepen mensen mij niet. Nog steeds als ik muziek maak verpak ik mijn gevoelens. Plaats ik mijzelf achter een muur. Al is dat tegenwoordig een muur van geluid met veel subtiele elementen en een geoefend oor voor detail.

Creëer je altijd volgens een bepaald proces?

Nee, het maken van muziek gaat bij mij heel spontaan. Elk proces verloopt anders. Het begint meestal met een sfeer, een stukje muziek wat ik hoor, een opgenomen gitaarrif, een woord, een sample, een zin, iets op televisie of op internet. Al die toontjes en geluidjes ga ik bewerken op de computer. In eerste instantie blijven het afzonderlijke stukjes geluid. Daar blijf ik een lange periode mee worstelen. En dan vergeet ik het een half jaar. Tot ik de geluiden opnieuw tegen kom in mijn computerprogramma. Binnen vijf minuten kunnen de stukjes dan compleet anders zijn, omdat ik een sample verhuis naar een andere plek of omdat ik toevallig mijn  “pitch shift” drie tonen lager heb staan. Blijkt het ineens geweldig perfect te werken binnen een compositie. Het is niet echt toeval en improvisatie wil ik het ook niet noemen. In ieder geval niet de traditionele manier van improvisatie. Want uiteindelijk kies ik er wel bewust voor of ik de geluidsbewerking wel of niet gebruik in het stuk waar ik op dat moment aan werk. En zo vallen de puzzelstukjes heel langzaam op hun plaats.

 

Horse Drawn Hearse

 

“Horse Drawn Hearse” (CDR/EP in Eigen Beheer; 2007) is de eerste officiële Gnaw Their Tongues uitgave. In een eerder verschenen Metal Ezine-interview zeg je: “The “Horse Drawn Hearse“ EP is a little special to me. That one is the real starting point of the sound I have now.” Hoe komt het dat hier jouw puzzelstukjes zo goed in elkaar vallen?

Bij de muziek van Gnaw vormen de zware baspartijen het fundament waarop ik de composities verder uitbouw. Omdat ik tijdens het “Horse Drawn Hearse”-proces ambient klanken ging toevoegen ontstond er een geheel eigen geluidsspectrum. Vooral aan het oprekken en laten aanzwellen van tonen heb ik veel tijd besteed. Uiteindelijk wilde ik door deze klankgolven te stapelen grenzen overschrijden. En het resultaat zie ik nu als het typische Gnaw Their Tongues geluid. Een symbiose van metal, ambient en drone muziek.

Speelt daarbij een zoektocht naar de ultieme geluidsdrone?

Nee, daar ben ik niet echt mee bezig. Ik vind het mooi om iets te creëren. Ik heb niet een lat die ik moet bereiken. Het is zoals het is en het gaat zoals het gaat. Er is niet iets zoals het ultieme. Dat bestaat gewoon niet.

 

Bussotti

 

Je hebt zowel een achtergrond als Death Metal bandlid als ook van Drum & Bass/Breakcore mixer. Je omschrijft je werk als “my own little hell”. Toch kan vrijwel geen enkele vorm van musiceren los worden gezien van de “roots”. Waar luister je zoal naar?

De afgelopen dagen luister ik bijvoorbeeld naar “What You Don’t Know Is Frontier” van

Asva, “Narrow Stairs” van Death Cab For Cutie en diverse stukken van Sylvano Bussotti. Bij het werk van Bussotti spreekt mij het fragmentarische karakter aan. Kleine plukjes atonale muziek, die van het ene instrument naar het andere springen en vaak in het fluisterregister zweven.

Als ik naar je muziek luister hoor ik bijvoorbeeld stijlelementen terug, die in het werk van Laibach, Whitehouse en Lustmord een grote rol spelen. Is die muziek van invloed geweest op Gnaw Their Tongues?

Vreemd genoeg niet. Het is juist door mijn eigen muziek dat ik die namen ben tegengekomen in Gnaw Their Tongues recensies. Dus naderhand ben ik erover gaan lezen en heb ik muziek gedownload van o.a. Whitehouse. Heel ongemakkelijk en confronterend. Dertien minuten lang naar “rape victims” luisteren vind ik heel erg. De boodschap komt bij mij niet over. Ik weet me geen raad met dit soort cynisme. Of is het transgressie? Het fascineert, het zorgt voor een directe reactie, maar daar blijft het bij. Mijn creaties veroorzaken waarschijnlijk niet zulke reacties, omdat ik melodische en ritmische elementen toevoeg.   

 

Musicophilia

 

Besteed je bij een uitgave veel aandacht aan het concept?

Ja, zeker wel. Naast de muziek zijn de titelkeuze en vooral ook de vormgeving voor mij heel belangrijk. Ik ben van beroep grafisch ontwerper. Dan zie je veel cheesy en shitty ontwerpen langskomen. Daar wil ik juist bij mijn eigen ontwerpen van los komen. Grenzen opzoeken.

Daarnaast heb ik vanuit mijn studietijd veel met Engelse literatuur. Dat kwam ook omdat ik vroeger in de Metalscene zat. Met name oude Engelse gedichten, daarin werden woorden en rijmvormen gebruikt die bij de scene pasten. Momenteel ben ik bezig in “Musicophilia” van Oliver Sacks. Een schrijver die mij altijd weet te boeien. In “Musicophilia” kom ik heel  maffe verhalen tegen. Sacks beschrijft in zijn boeken vreemde neurologische verschijnselen, in “Musicophilia” gaat het dan om muzikale hallucinaties. Zoals mensen die door een blikseminslag plotseling zeer muzikaal worden, componisten die door een traumatische gebeurtenis muziek als pure herrie ervaren. Ik heb het zelf wel ervaren na urenlang jammen met een bandje. Dan thuis komen en niet in staat zijn de muziek in je hoofd stop te zetten. De prachtigste rijk georkestreerde klanken, die in je hoofd blijven kolken. De volgende dag is alles weg. Muzikale hallucinaties, maar dan van zeer korte duur. Extreem zijn de vormen van mensen die geraakt worden door stukjes van een televisie reclame, die ze dan dagenlang nog in hun hoofd horen. Er zelfs half gek van worden.

Herken je daarin je eigen reacties op muziek?

Niet zozeer. Ik ben gewoon geboeid door muziek. Het is wel zo dat muziek spontaan in mijn hoofd ontstaat. Alleen niet zo extreem als in het boek van Sacks. Ik hoef niet naar een psychiater, omdat ik er gek van wordt. Muziek is de positieve kant in mijn leven. Vooral in mijn jeugd altijd het idee gehad dat ik muzikant ging worden. Alleen met de bandjes waar ik in speelde wilde het allemaal niet echt. Nu ik met Gnaw Their Tongues bezig ben en het gaat lopen zie ik dat anders. Dus heb ik inmiddels een laptop aangeschaft om te gaan optreden.

Gnaw Their Tongues “live” met laptop. Hoe zie je dat?

Ik krijg natuurlijk heel veel aanbiedingen n.a.v. de laatste uitgaven. Tot dusver schuif ik ze af, omdat ik het nu nog niet zie zitten iets “live” te doen met Gnaw Their Tongues. Deze muziek is live niet goed te reproduceren. Dus als het iets “live” wordt dan onder een andere naam. Het wordt iets totaal anders. Meer drone- of ambientachtig. Wat dat betreft heb ik Gnaw Their Tongues “live” uit mijn hoofd gezet.

 

An Epiphantic Vomiting Of Blood

 

Hoe lang heb je bijvoorbeeld gewerkt aan ‘An Epiphantic Vomiting Of Blood’ ?

(Op vinyl bij Burning World Records verschenen in 2007. In 2008 op Crucial Blast als CD verkrijgbaar.) Zo’n vol en dynamisch geluid produceer je niet in één dag.

Hoe lang het duurt kan ik niet goed zeggen. Ik heb mijn computer, waarmee ik muziek ben gaan maken, in 1998 gekocht. Vanaf die tijd heb ik dingen opgenomen. Oude muziekjes en totaal nieuwe geluiden. Ook allerlei soorten en stijlen muziek, zoals breakbeat en drum ‘n’ bass. Gelijkertijd hier en daar wat stukken uitgezet op diverse muzieksites. Digitaal stof. Tot ik eind 2006 een profiel aanmaakte op MySpace onder de naam Gnaw Their Tongues. Van “Spit at Me and Wreak Havoc on My Flesh” kwam het eerste stuk dat ik op de site plaatste. Daarop kreeg ik tot mijn grote verbazing veel reacties en vrijwel direct respons van de jongens van Roadburn. Of ik een vinyl versie wilde uitgeven. Leek mij wel wat. En omdat ik aan heel veel dingen tegelijk werk heb ik een aantal stukken binnen drie maanden afgemaakt. Die zijn uiteindelijk op de vinylversie van ‘An Epiphantic Vomiting Of Blood’ terechtgekomen.

Je werkt vrij lang aan de stukken. In een eerder interview zeg je dat je erg tevreden bent hierover. Wanneer dacht je in het geval van deze uitgave“het is af”?

Eigenlijk is het nooit af als je met een computer werkt. Dus op een gegeven ogenblik zeg je tegen jezelf “het is nu mooi geweest”. Dus dan ben ik tevreden.

Geldt die tevredenheid op de langere duur ook nog?

Ja, het is af. Dan ben ik er ook klaar mee. Dus niet meer over ouwehoeren.

 

13 oktober 2008 of “on demand”

middernacht

Concertzender www.concertzender.nl

POP ART

Gnaw Their Tongues