#5 Colin Newman

Maart 2007 verbleven mijn vrouw en ik een week in Bristol. Prachtig weer, zodat we op een terrasje in de “hottest” winkelstraat buiten konden genieten van een Italiaans kopje koffie. Even later ontmoeten we Ruth van Gonzo Circus in de plaatselijke CD shop. Ze heeft in een zijstraatje in een second hand shop de LP “Joeboy in Rotterdam” gezien voor 20 pond. Kopen is mijn advies. Een wel heel zeldzame plaat uit het begin van de tachtiger jaren, waarop een aantal poetry stukken staan van Tuxedomoon. Winston Tong op zijn best. Dit is opnieuw de voorbode van een reisje met een muzikaal randje. Phil, waarbij we de week zullen doorbrengen, kent een groot deel van de muzikanten die in Bristol actief zijn. Daardoor konden we in de negentiger jaren in Bristol al genieten van onze bezoekjes aan de Thekla, waar veel trip-hop werd gedraaid door DJ’s uit de plaatselijke scene. Bristol is de plek waar Roni Size, Mark Stewart, Tricky, Portishead en Massive Attack rondhangen. Phil weet ons dan ook te vermaken met al zijn verhalen rond deze bijzondere muziekscene. Ook heeft hij als punk liefhebber in de zeventiger jaren veel meegemaakt. Rond de Londense Roxy, het meetoeren met The Damned door Europa en bij punk-bandjes die Bristol aandeden tijdens hun tournees. Het waren deze verhalen die mij nog meer deden verlangen naar de ontmoeting die ik zou hebben met Colin Newman later die week. Deze ontmoeting zou plaatsvinden in Southfields, de woonplaats van Newman. Ooit is Newman samen met de band Wire in 1977 met een debuut plaat bovenaan de lijst van “echte” punkalbums gekomen. Het bleef niet bij die ene plaat. Er volgden er veel meer. Maar die deden de punk-diehards snel afhaken vanwege hun experimentelere karakter. Wire was in de begintijd behoorlijk toonaangevend en zijn van invloed geweest op de muziek van o.a. Joy Division en U2. De ontmoeting vond plaats in het kader van een interview voor een radiospecial voor Radio 6. Na een heel vroeg vertrek per bus vanuit Bristol had ik afgesproken op Victoria Station, London, met Frank de Munnick. Na een stevige Fish and Chips lunch zijn wij richting het zuiden van London gereisd. In Southfields zouden wij worden opgehaald door Colin Newman. Al na tien minuten kwam Colin ons in zijn super kleine Japanse autootje ophalen, waarna we naar zijn huisstudio reden voor het interview. In een kamertje, niet veel groter dan een schuurtje, waar we nog maar net met zijn drieen in konden zitten, vertelde Colin over die beginperiode. Het deel worden van een muziekstijl, omdat je bij toeval wordt gevraagd voor een “live” concept album. En daarna het gevecht tegen die hokjesgeest. Het uiteenvallen van Wire, na twee jaar, door muzikale menigsverschillen. Toch steeds weer in staat zijn met elkaar Wire opnieuw uit te vinden. “We zijn geen vrienden, maar als er een bandlid is met nieuwe ideeen, dan komen we bij elkaar en gaan opnemen en zelfs een korte concertreeks doen.” Ondanks de grote bekendheid van de band Wire, de lange muziekgeschiedenis en de enorme reeks albums die zijn verschenen, verkoopt Wire geen grote oplagen. Pas sinds kort kan Colin een beetje rondkomen van de credits, maar als ik hem vraag wanneer hij ooit heeft besloten een professionele muzikant te worden, lacht hij schamper. Een echte muzikant, het is er nog niet echt van gekomen. Na het uitwisselen van de nodige CDees vertrekken Frank en ik al weer snel. Frank wil London nog even in, richting bibliotheek, en mijn vliegtuig staat te wachten. Op het vliegveld van Gatwick koop ik de net nieuw verschenen editie van UNCUT. Daarin het verhaal van Iggy Pop, hoe hij meelifte op de punkgolf eind jaren zeventig. Leuk cadeautje voor het thuisfront, want met een door Iggy samengestelde CD kunnen we thuis genieten van een flinke bak frisse herrie. “Here’s a little number called 12XU” Y Create.