#44 Jaarlijstje 2009

Magic:

LOW/Dramm/VocalLAB; Catharinakerk, Eindhoven; January 22.

Faith:

Akron/Family, Omar Souleyman, Group Doueh; Fiddlers, Bristol; May24.

Bless:

Non Euclidean Elucidation Of Shamanic Ecstasies; Harappian Night Recordings; Ikuisuus/Clearspot.

Dead: Lux Interior; February 4.

Japan:

Mono; Patronaat, Haarlem; March 28.

You: Dark Was The Night; Red Hot Compilation 2cd; 4AD.

Touch: YETI; US cultural magazine.          

Night: Nachtschade; Kraken; Spectre.

Lame: At The Cut; Vic Chesnutt;

Constellation/Konkurrent.

Blood:

Castanets; Patronaat, Haarlem; October 29.

#43 Een verrijkend 2009 moment

Here

Als je naar het centrum van Bristol afdaalt via Cheltenham Road passeer je Here Shop & Gallery. Buiten wordt de shop omgeven door Banksy graffity en binnen wordt je getrakteerd op allerhande “cult” curiosa. Veelal betreft het zaken die worden losgelaten op papier, zoals posters, tijdschriften, prints, ansichtkaarten en flyers. Maar Here verspreidt ook cassettes en CD’s van plaatselijke artiesten. De meeste aandacht wordt getrokken door de grote hoeveelheid boeken en magazines. Bij het struinen tussen de tijdschriften stuit ik op enkele exemplaren van het tijdschrift Yeti. Eigenlijk betreft het een magazine in boekvorm, waarbij een CD is gevoegd. Bij het zien van de inhoud van Yeti Five gaan een aantal alarmbellen bij mij rinkelen. Al bladerend passeer ik een artikel over Akron/Family en een reisverslag van Sublime Frequencies labelbaas Hisham Mayet “Travels in Mauritania & Western Sahara”. Daarbij geeft de playlist van de bijgeleverde CD mij het gevoel met een vroege Touch Travel cassette uitgave van doen te hebben. Toeval? Ik heb twee dagen geleden in Fiddlers, Bristol het feestpakket Akron/Family, Group Doueh en Omar Souleyman mogen meemaken. ( Lees review op Gonzo Blog en zie eindejaarslijstjes in het Gonzo (circus) magazine). Yeti Five is dus iets om direct aan te schaffen. Het maakt hoogst nieuwsgierig. Heerlijk, die momenten in je leven dat je op het juiste tijdstip en op de juiste plaats aanloopt tegen zaken en gebeurtenissen die de beleving intensiveren.

There

Hoewel aflevering acht van het Yeti magazine kort geleden is verschenen, bespreek ik straks de vijfde uitgave van dit culturele tijdschrift. Yeti verschijnt 2 tot 3 keer per jaar. De redactie opereert vanuit Portland, Oregon. De artikelen en reportages beslaan een breed scala aan onderwerpen. Stukken poëzie en proza fragmenten worden omlijst met (foto)grafische bijdragen. De interviews en verhandelingen zijn exclusief en diepgaand. Bij sommige beschrijvingen en illustraties ga je een flinke stap terug in de tijd en bij andere stukken sta je midden in een eigentijdse ontwikkeling. Oppervlakkigheid wordt vermeden, zodat het lezen van de verhalen in alle Yeti afleveringen bijzondere details prijsgeven, die je meestentijds niet tegen komt in de reguliere kunsttijdschriften. Kunstenaars als Fennesz, Nancy Dupree, Richard Thompson, Harry Smith, Terry Riley, Thom Bullock en William Burroughs komen aan bod en de bijgeleverde CD’s laten (soms exclusief) werk horen van o.a. Iron & Wine, Mice Parade, Death Cab For Cutie, Six Organs Of Admittance, Crystal Stilts en Stereolab.

Yeti Five

Een aantal artikelen in Yeti Five beantwoordt precies aan mijn eerder beschreven verwachtingen. Zo beschrijft Hisham Mayet in “Travels in Mauritania & Western Sahara” op spectaculaire wijze zijn belevenissen in het niemandsland tussen het “echte” Marokko en Mauritanië. Blijkbaar is het maken van audiovisuele opnamen in moeilijk toegankelijke gebieden nog steeds een hachelijke onderneming. Door een opgejutte menigte achternagezeten en zonder zijn verzamelde materiaal moet Mayet het gebied ontvluchten. Het geeft het beluisteren van het door Sublime Frequencies uitgegeven materiaal een andere dimensie. Ook het verhaal over de geschiedenis en het gedachtegoed van Akron/Family maakt indruk. Hetgeen Martin Beeler beschrijft is dat er achter Akron/Family een gelaagde filosofie schuil gaat en dat we muzikaal nog veel vuurwerk kunnen verwachten uit die hoek. “Death To The World” bestaat uit een interview door Justin Taylor met Will Oldham aka Bonnie Prince Billy. Ook hier wordt je getroffen door het persoonlijke karakter van het interview. Je leert Oldham nu eens op een andere manier kennen. Het stuk dat volgt bestaat uit een introductie tot, en een aantal tekeningen van, het grafische werk van de kunstenaar Saul Chernick. Zo volgen er nog meer verhalen over Blind Willie Johnson, Unica Zurn, Leigh Bowery, P.G. Six, Kyle Field en Mississippi Fred McDowell. Alles ruim en paginagroot geïllustreerd. Lekker vet en ranzig, dus dynamisch binnen de inhoud, is de bijdrage van BloodNinja met macabere dialogen tussen types als SexyKarla17, I.F., Sweetheart en Wellhung in “Did You Ever Play With Supersoakers?”. Hmmm.?

Yeti Five CD

De Yeti Five CD is uiteindelijk het ultieme genot. Het wordt een reis door bijna honderd jaar opgenomen muziek en afkomstig uit alle uithoeken van onze aardbol. Dit komt voornamelijk door de toegevoegde geluidsregistraties van Sublime Frequencies en de door Jeff Mangum’s (muzikant en beeldend kunstenaar) geselecteerde 78 toeren platen uit eigen archief. Bijdragen van Deerhoof, Atlas Sound, Dean and Britta, Iron & Wine en natuurlijk Akron/Family plaatsen het geheel in een hedendaagse sfeer. Dan voelt een opname van de Griekse zangeres Marika Papagika (omstreeks 1920 opgenomen) alsof het gisteren is ingezongen. Duidelijk! Wil je jezelf eens goed verwennen met verrassende literatuur en nieuwe muziek, dan is de aanschaf van een Yeti Magazine een aanrader.

Te bestellen via www.yetipublishing.com of zo af en toe bij Atheneum, Spui, Amsterdam binnenlopen.

#42 Perfect Vacuum “The Music of the 21st Century” (Acid Soxx Musicks)

Opnieuw schrikt Nederland op vanwege een afrekening in het muzikale circuit. Ditmaal gaat het om de definitieve afrekening met onze “global musical heritage”. Op “The Music of the 21st Century” zijn Lukas Simonis en Dave Marsh een verbond aangegaan om eens en voor altijd alle muzikale conventies over boord te gooien. Verzuipen die hap? Natuurlijk niet! Perfect Vacuum komt met “the guide to…… The Music of the 21st Century”. En laten we dan maar gelijk met de 21ste eeuw in huis vallen; het is een spektakel der herkenning geworden om de vingers bij af te likken. Een groot deel van ons muzikale erfgoed wordt namelijk door Perfect Vacuum in de Rotterdamse Maas schoongewassen, om daarna door de ecokoustisch verantwoorde muziekmolen te worden gehaald. Hedendaagse spielerei met een knipoog naar de art-rock, zoals die ons in het verleden ter ore is gekomen. Zo tippen we van zoetsappige koortjes naar platte fanfare muziek, worden “Neue Deutsche Welle” schlagers geweven door “Recommended progressive music” fragmenten, horen we country-folk getokkel overgaan in Klaus Wunderlich hammondpartijen en worden strijk kwartetjes afgewisseld met experimentele riedels. In de bijsluiter van “The Music of the 21st Century” valt het woord rock-opera. Het voelt bij beluistering meer als een reeks knap gearrangeerde composities, die elk op zich een stukje hedendaagse muziekkunst laten horen. Het onvoorspelbare karakter en de verfijnde textuur van zowel tekst als muziek zorgen voor een lange houdbaarheidsfactor. Met als gevolg dat “the guide to……The Music of the 21st Century” de komende eeuw het vacuüm van de perfecte herinneringen op mag blijven vullen.  

http://acidsoxx.com

#41 Castanets; Patronaat Café; 29-10-2009.

Op de laatste twee Castanets albums ‘City Of Refuge’ (2008) en ‘Texas Rose, The Thaw and The Beasts’ (2009) laat singer-songwriter Ray Raposa een breed scala aan freak-country-folk songs op ons los. ‘City Of Refuge’ is een ingetogen fragmentarisch album met een mengelmoes aan op bluesriffs en elektronicariedels gebaseerde sfeertekeningen. (lees recensie in Gonzo (circus) #89) Met ‘Texas Rose, The Thaw and The Beasts’ zet Raposa een album neer dat bol staat van vervreemdende, maar wel volgens de traditionele folkregels gecomponeerde Americana songs. (lees recensie in Gonzo (circus) #93) 

In het Patronaatcafé geeft Castanets een stevige draai aan het materiaal van voornamelijk het laatste album. De country-folk stukken worden opgediend in een post country-rock sausje. Raposa wordt daarbij ondersteund door Jana Hunter, die de achtergrondvocalen en basisakkoorden op gitaar voor haar rekening neemt. Red Hunter voegt op gitaar de nodige psychedelische effecten toe en Lazarus ( Trevor Montgomery ), het boomlange voormalige Tarentel lid en verzorger van het voorprogramma, levert met de slagwerkster de basisingrediënten aan. Ray Raposa, die zelf de meest essentiële gitaarpartijen voor zijn rekening neemt, maakt er een waar muziekspektakel van. Kaal zijn de composities van Raposa eigenlijk traditionele country-folk nummers. Maar het aanwezige Castanets personeel maakt daar gelukkig korte metten mee. De set staat bol van muzikale ‘weirdness’. Qua karakter klinkt het totale optreden als The Black Heart Procession. In de uitwerking staat het dicht bij de podiumpresentatie van Akron/Family. De nummers vloeien ongekunsteld in elkaar over en worden hier en daar omlijst door verstoorde geluiden. Het éne moment vervliegen de klanken, alsof ze in rook opgaan. Even later slaat Castanets keihard terug in je smoel en staat het volume in de overdrive. Wil je net de handen naar de oren brengen om ze af te dekken, volgt er een sprookjesachtige passage. Opnieuw een muzikaal pareltje om bij te schrijven in de boeken van het Patronaat. Ja mensen, en geheel gratis, dus wat wil een mens nog meer in deze tijden van crisis.

#40 Rose Kemp, Toner Low en Mühr in het Patronaat; 24-10-2009.

Rose Kemp, dochter van Maddy Prior en Rick Kemp van de folk-rock band Steeleye Span, heeft zich vanuit haar Engelse singer-songwriter achtergrond doorontwikkeld naar een ‘gothic lady’ met een zwak voor oorspronkelijke Engelse folk en hedendaagse dark-metal. Behalve dat zij in het verleden haar vocale kwaliteiten heeft ingezet binnen het easy-listening folk genre zijn er tot dusver twee ‘echte’ Rose Kemp albums verschenen, waarvan ‘Unholy Majesty’ Kemp’s laatste wapenfeit is. Het album zelf klinkt misschien in eerste instantie clichématig. Toch nodigen haar stemcapaciteiten, haar ‘live’ reputatie en de kruisbestuiving van folk met metal uit voor een concertbezoek.

In het Patronaat wordt Rose Kemp voorafgegaan door twee jonge Nederlandse doom- en dark-metal bands. De eerste, het Haarlemse trio Mühr, past in het straatje van Boris, SunnO)) en Ascend. Indrukwekkend, vanwege de sjamanistische zangtoevoegingen van de basgitarist, is hun afsluitende compositie ‘Rival’. Vreemd te ervaren dat deze drie heren nog steeds geen reguliere uitgave op hun naam hebben staan. Het daaropvolgende Toner Low uit Leiden heeft wel het nodige vastgelegd. Hun recentste album “II” bestaat uit een flink portie stonerdoom. Het hakt er ‘live’ flink in bij het publiek, maar door een relatief te lange set verliest Toner Low dynamiek en worden de klankexplosies voorspelbaar.

Uiteindelijk is het de beurt aan Rose Kemp. Op het eerste gezicht de herrijzenis van Pocahontas. Haar verschijning zet ons echter op het verkeerde been, want tijdens het openingsnummer ‘Lead Coffin’ wordt direct de toon gezet voor een ander fascinerend verhaal. Het verhaal van Rose Kemp zelf. Er ontspint zich namelijk een eigenzinnig spel tussen diverse muziekstandaards. Enerzijds wil Kemp met haar composities de afspraken slechten die gelden binnen de folk wereld en de metal scene. Aan de andere kant voegt ze stijlelementen toe die zorgen voor een spannende en verwonderlijke kruisbestuiving van beide genres. Natuurlijk zorgt deze frictie in eerste instantie voor een ongemakkelijk gevoel. Mevrouw komt tijdens ‘Wholeness Sounds’doodleuk met een wah-wah effect op de proppen. Eigenlijk ‘not done’ bij de pure metalhead. Het totaalgeluid is in de basis dan ook niet gruizig en staat niet in de overdrive, zoals we vaak gewend zijn bij stevige rock. Ook haar vocale inzet is meestentijds liefelijk van karakter en het typerende kale Fender geluid zorgt voor een sprookjesachtige helderheid. Rauw wordt het pas op momenten als Kemp met subtiel, maar stevig geplaatste dissonantakkoorden accenten gaat leggen. Of als ze haar stem licht ‘distorted’ en met harmonizer-effecten voller maakt en laat schetteren, zoals tijdens de indrukwekkende uitvoering van ‘Milky White’. Haar begeleiders James King op drums en Joe Garcia op basgitaar/effecten zorgen voor een immens vol klanktapijt waarover Rose Kemp haar composities mag draperen. Zij vullen het brede spectrum van genrepassages naadloos aan. Gedrieën dragen ze zorg voor een uniek geluid. Rose Kemp schrijft momenteel haar eigen muziekverhaal en heeft de potentie uit te groeien tot het boegbeeld van een nieuw genre. Mag ze zelf spelen voor de  ‘Unholy Majesty’.

http://www.myspace.com/rosekemp

#39 “Inscape.Lille-Flandres” cd van Eric La Casa & Jean-Luc Guionnet

Voorjaar 1992 ontmoet ik Eric La Casa en Sylvie Laroche in hun woning in het centrum van Parijs. Beiden verkeren in een explosief intens muzikale liefdesfase. Ik ben gebroken door verdriet en vol van “real time recording”. Het delen van gedachten en ideeën over het leven en muziek schept een intense verbintenis. Dat zelfde jaar vertaalt Syllyk (Casa/Laroche) in het stuk “L’Ange d’Or” ons gevoel. Wij allen vervolgen onze weg. Mijn invulling van “musique concrete” evolueert in de richting van een harmonieuzere benadering. La Casa breekt langzaam zijn zwaar georchestreerde geluidssculpturen af en gaat tot op het bot met zijn “real time recordings”. Tijdens het samenstellen van een chronologisch 7 uur durend audioretrospectief in 2005 passeren de eerste opnamen van “Inscape: Instretch: Lille-Flandre” (werktitel). Het weerspiegelt deels het creatieve proces dat Jean-Luc Guionnet en Eric La Casa hebben doorlopen sinds hun samenwerking vanaf 1997. Pas in 2008 verschijnt “Inscape.Lille-Flandres” als audiodocument via Monotype Records. Inscape staat voor real-time soundscapes en is een eigentijdse benadering van “musique concrete”. Het betreft in dit geval geluidsregistraties (2004) in een voormalige sorteerafdeling van een kantoorcomplex naast een treinstation in Lille (Frankrijk). Het gebouw dient als cultureel centrum en als geluidsbron voor de installatie van La Casa en Guionnet. Tientallen microfoons registreren geluiden van o.a. koffiezetapparaten, stoelen, de watermeter, regenval, een voetbrug, de kelder en andere installaties in het gebouw. Het resultaat en de manier waarop het is vastgelegd op de CD sorteert het zelfde effect als het luisteren naar natuuropnamen, zoals die o.a. zijn geregistreerd, geregisseerd en uitgeven door Chris Watson (Touch). Dus geen CD om zo maar even voor de gezelligheid op te zetten. Nee, dit vraagt aandacht, zoals bij een speelfilm. Naar “Inscape.Lille-Flandres” ga je kijken.

http://www.monotyperecords.com

#38 “Soleil D’Artifice” cd van Jean-Luc Guionnet & Eric La Casa & Philip Samartzis

Jean-Luc Guionnet, Eric La Casa en Philip Samartzis presenteren Soleil D’Artifice als een wetenschappelijk/sonologisch onderzoek naar de resonanties tussen geconstrueerde en natuurlijke geluiden. Waar trekken ze elkaar aan, waar stoten ze elkaar af en waar vindt een symbiose plaats. De rolverdeling is duidelijk. Guionnet is de dominante factor als het gaat om de saxofoonconstructies, La Casa draagt bij met de nodige geprepareerde omgevingsgeluiden en Samartzis zorgt vooral voor de natuurlijke “field-recordings” en is verantwoordelijk voor de eindmix van Soleil D’Artifice. Vanaf 2005 zijn “de drie muscitiers” stad (Melbourne en Brisbane) en land (Frankrijk, Duitsland en Tsjechië) afgereisd om hun experimenten ten gehore te brengen. De uiteindelijke registratie van Soleil D’Artifice heeft plaatsgevonden in Parijs. Het resultaat laat spannende momenten passeren, maar het totale geluidsstuk van 44 minuten kan mij niet de volle drie kwartier boeien. Als het om dit soort uitgaven gaat zijn er zeker meer interessante sonologische experimenten in omloop. Voor audiofreaks blijven registraties als Soleil D’Artifice een welkome aanvulling van hun archief.

http://www.metamkine.com

#37 Nieuwe locatie Concertzender in Amsterdam

De Concertzender verlaat de Nederlandse Publieke Omroep in Hilversum en keert weer terug naar zijn geboorteplaats Amsterdam. Nieuwe huisvesting is gevonden in het nieuwe muzyQ gebouw aan het Atlantisplein. Vrijdag 9 oktober werd muzyQ officieel door burgermeester Job Cohen geopend. De Concertzender (Alles op het gebied van een hoogstaand Muziekdocument) en muzyQ (Alles voor Muziekmakers) hebben de intentie uitgesproken om in de toekomst ook gezamenlijke activiteiten te ontwikkelen.

#36 Cultureel tijdschrift Gonzo (circus)

Veel Mind Experience blog verslagen zijn tevens terug te lezen op het blog van het muziektijdschrift Gonzo (circus). De dit jaar verschenen Gonzo (circus) Argentinië-special is genomineerd voor de publieksprijs van de organisatie ‘De Culturele en Literaire Tijdschriften’. Dus ga voor 15 november 2009 naar De Tijdschriften en stem op Gonzo (circus)! En het zou leuk zijn als je je vrienden en vriendinnen ook vraagt om te stemmen op het enige blad over vernieuwende muziek en cultuur in Vlaanderen en Nederland.

Laat je stem horen!

#35 Incubate Festival; Justice Yeldham, Aufgehoben, Troum en Jandek; Tilburg; 19-09-2009.

“Alweer naar Brabant?”, vraagt mijn buurman, als ik vertel dat ik afreis naar Incubate. Blijkbaar zijn we in een periode aangeland, waarin cultuurland Brabant “the place to be” is. Met grote regelmaat volgen de zuidelijke festivals in en rond ’s Hertogenbosch, Eindhoven en Tilburg elkaar op. Dat nodigt uit de culturele vertoningen in de Brabant driehoek op de voet te volgen. Daarbij staat voor de afzonderlijke organisaties samenwerking voorop en wordt er op die wijze naar gestreefd de festivals inhoudelijk te versterken. En dat alles volgens het Social Festival Model. Het maakt ons Hollanders absoluut jaloers.

Het Incubate programma is overdadig. Keuzes moeten worden gemaakt. Aan ieder afzonderlijk zijn eigen route te bepalen. Voor mij vindt de aftrap pas op zaterdag 19 september plaats in 013. ‘s Middags onderga ik de extreme flits performance van Justice Yeldham. Gewapend met een door contactmicrofoon aan effectpedalen verbonden glasscherf produceert Yeldham noise. Hij bespeelt de afgebroken raamscherf met zijn mond en vingers door het stevig in zijn gezicht te drukken. Met wonden in lippen en wangen als resultaat. Binnen luttele minuten druipt het bloed op de vloer, en breken stukken glas af door de druk van zijn gezicht. Op het moment dat Yeldham even op adem wil komen vraagt hij of zijn monitor iets meer volume kan meekrijgen. “Can’t hear it in the face”, meldt hij. Waarop uit de zaal puntig wordt gereageerd met; “But you sure can feel it in the face!”. Na 15 extreme lawaaiminuten, een versnipperde glasplaat en het zien afvoeren van een zwaar gehavende Justice Yeldham besluit ik me fysiek en mentaal te gaan voorbereiden op het avondprogramma in Paradox.

Aufgehoben is een uit vier muzikanten bestaand Engels collectief. Twee drumslagers, een continue in de overdrive spelende gitarist en een aan knoppen draaiende elektronicaspecialist verzorgen een impro-noise sessie. Resultaat een rommelig begin, waarbij je bij Aufgehoben je kan afvragen waar het moment van het stemmen van de instrumenten ligt en waar men daadwerkelijk bouwt aan een collectieve impro-compositie. Dan volgt er halverwege de sessie een magisch moment met rondzingende boven- en ondertonen. Resultaat een bruisende samenklank, waarbij de vier geluidsbronnen versmelten tot de ultieme noise-drone. Eindigend in een herhaling van zetten, waarbij de afzonderlijke muzikanten opnieuw vervallen in hun eigen maniertjes.

Voor de muziek van Troum is Paradox niet de meest ideale plek. Je hebt te maken met een op jazz afgestelde droge akoestiek en beide muzikanten worden in hel wit licht gezet. Voorwaarden die een sacraal mystieke beleving in de weg zouden kunnen staan. Beter op zo’n moment de ogen te sluiten en de zware drones alleen met huid en oren te ervaren. Het jonge stel vlak voor mij wordt al na enkele minuten bedwelmd door de zweverige sprookjesklanken. Hun lichamen worden één, gevolgd door een warme omhelzing en de monden die elkaar vinden. Als het geluid ons massaal omsluit en het stel elkaar diep in de ogen kijkt spreken de lipbewegingen duidelijke taal. Uiteindelijk ervaar ik het concert zelf als een voorspelbaar ritueel dansje, waarbij de ultieme prikkeling uitblijft. Kan ook niet anders, want ik ben vandaag zonder geliefde.

Aan het slot van de avond neemt Jandek aka Sterling Richard Smith plaats achter de piano. Ongebruikelijk volgens de aanwezige kenners. Jandek staat namelijk bekend om zijn gebruik van een ongestemde gitaar, zijn tot cult-status verworden anonimiteit en zijn geheel zwarte verschijning. Zowel het pianospel als Jandek’s extreem vals gemurmelde en gezongen teksten zijn gedurende de eerste nummers tenenkrommend. Maar dan……vanuit een harmonieloze donkere gemoedstoestand kruipt een gelukzalig gevoel naar boven. Als in trance wordt je meegezogen naar een nieuwe schone wereld. Van armetierig concertje wordt je deel van een “event”. Wat harmonieleer? Welke timing? Waarom techniek? Berusting en gelukzaligheid worden je deel. Dit is pure magie. Een wonder vindt plaats. Een ervaring die ik niet los kan laten. Ik ben bekeerd! Jezus….ik geloof in Jandek.